آفتاب و مهتاب

یه نفر خوابه رو تخت نقره کوب
یکی حیرون روی دریای جنوب

جون هر چی مرده طاقت بیارین
تا بریم با همديگه از اين ديار

شاعر:مجتبی ضعیفی

www.mojtaba.org

سنگین تره بری آخه حرفی نمونده بین ما

همان كوچه معروف

وای از آن شعر، شعر كوچه !

مدت ها بدون تو


مدت ها بود باهات حرف نزده بودم...مدت ها بود باهات درد و دل نكرده بودم...مدت ها بود يه بغض غريب گوشه دلم خونه كرده بود و منتظر بود تا دوباره مثل هميشه بدون مقدمه رها بشه اما نمي شد...مدت ها قبل كه فهميدم تنها با تو مي تونم حرف بزنم و غصه هام رو برات بگم ...

حالا از اون وقتا ،مدت ها گذشته...حالا من دوباره بعد از يه عالمه بي وفايي اومدم سراغت...اومدم تا حسابي از خجالتت در بيام...اومدم تا دوباره با آرامشت ،دست بغض فرو خورده رو بگيري و آروم آروم رهاش كني...اومدم سراغت تا بهت بگم كه دوري تو شايد به ظاهر سخت نباشه اما وقتي مدت ها بگذره تازه قشنگي با تو بودن فهميده مي شه...و حالا من فهميدم كه چقدر محتاج دو كلوم درد و دل با توام...دوباره قبولم مي كني؟


با توام! قلب آسموني من

از چی بگم...

از عشق نه خسته شدم

از فاصله

از تنهایی

از درد دوری

چقدر سخته

تو این دنیا همه چی سخته

همه چی حتی خنده

خیلی دلم پره

دلم می خواد گریه کنم اما بغضم نمیشکنه

یه چیزی رو قلبم سنگینی میکنه

نفسم بالا نمیاد

دلم می خواد فریاد بزنم

آخه چرا...

من اینجا

تو اونجا

بینمون یه عالمه کوه و دشت و دره و ...

قلبمون ... قلبمون پر از شوق باهم بودن پراز احساس های قشنگ

آه...آه از این همه فاصله

چی میشد ما هم مثل بقیه عاشقا کنار هم بودیم

دلم میخواد هرچی عاشقه که با همن که کنار همنو نفرین کنم

نفرین... نه نمیتونم

چرا باید یعضی ها اینقدر به هم نزدیک باشن که دیگه از دست هم خسته بشن

بعد بعضی ها هم مثل ما دلشون واسه یه لحظه باهم بودن پرپر بشه

دلت بخواد پیشش باشی ولی نتونی

دلت  بخواد باهاش حرف بزنی ولی نتونی

دلت بخواد لمسش کنی ولی فاصله نزاره

دیگه نمیتونم بنویسم

اشک توی چشمام حلقه زده

بغض تو گلوم شکسته

آخی چقدر راحت شدم

دلم می خواست این چیزارو واسه یکی بگم

بدجوری رو قلبم سنگینی میکرد

بدجوری دلتنگ بودم

ولی حالا که تونستم درد دلمو بهت بگم راحت شدم خیلی راحت...

دوست دارم حتی اگه فاصله بینمون بیشتر از اینم بشه بازم دوست دارم...

ته اين كوچه

ز تاريكي شب ، بن بست است

سر اين كوچه

زدلتنگي مهتاب ، بارانسيت

تن من راهـي نيست

تن من خسته تراز پاييز است

ودراين تاريكي

فقط اميد است

كه نگه داشته مرا توي اين كوچه تنگ

تا ببينم رخ يار                                     

رخ ياري كه به اومي بالم

اين پست رو نوشتم فقط براي خداحافظيخواستم بگم ديگه توي وبلاگ چيزي نمينويسم. اميدوارم آفتاب بتونه وبلاگ رو بهتر كنه و حتما خيلي بهتر از من ميتونه اون رو اداره كنه.

پس خدانگهدار

خداي رحيم ! تو را به خاطر اين همه مهرباني ات سپاس

راه ناپايان

قله اي رااز دور

من تماشا كردم

ناگهان در قلبم

عشق بر پا كردم

سايه اش را ديدم

ناگهان ترسيدم

وسعتش را در فكر

در زمان سنجيدم

قامتي گوياداشت ، چهره اي طولاني

بر فراز عشق او ، راه نا پاياني